LISBOA AMETS



Trenean bidaiak luze joan daitezke, baina badute bere edertasuna: erdi lausotutako kristalen bestaldeko paisaia geldiezinak, noizbait abandonatuak izan diren geltoki zaharrak, loreak, belarra, harriak, hiriak. Butakek sortutako ezinegona asetzeko asmotan ekilibrioa mantentzen egindako ibilaldiak. Erdi-irakurrita utzitako liburuak. Denboran atzera garamatzaten abestiak.

Los viajes en tren pueden ir para largo, pero siempre tienen un brillo especial: ventanas empañadas que nos medio-enseñan el paisaje imparable, y que nos regalan nuestros reflejos en cada túnel; estaciones que algún día fueron abandonadas, flores, hierba, piedras, ciudades. Caminatas por el pasillo intentando mantener el equilibrio queriendo soportar la inquietud que nos crean las butacas. Todos los libros que se dejan a medio leer. Las canciones que nos llevan tiempo atrás.




Arropaz beteta doan baina oroitzapenez gainezka itzuliko den maleta jaso eta mosaiko zuri-urdinak osatzen dituzten baldosek helmugara iritsi garela baieztatu didate. São Jorgeko gazteluak itsasoaren haizea ere ekarri dit. Alfamatik goazela iraganeko nostalgiaren usaina transmititu dit tranbia hori zahartuak. Kolorez apaindutako hormek benetan ematen didate ongi-etorria; nahiz eta, gauean etxeko patiotik ikusiko dudan iluntzeak osatzen duen nire irrika.

Recoger la maleta que va llena de ropa pero que volverá a rebosar de recuerdos, y las baldosas repletas de mosaicos blanquiazules nos recuerdan que sí, que hemos llegado a nuestro destino. El castillo de São Jorge nos premia con brisa del mar. El viejo tranvía amarillo-gastado nos transmite nostalgia del pasado, llena de historia. Las paredes llenas de colores nos dan mejor que nadie la bienvenida; aunque, mi mayor deseo es ver el atardecer desde el patio de casa.

Baina tren-gidariak txistuarekin egindako abiatzeko abisuak hodeietan zuloa egin eta lurrera bueltan bota nau. Baina Lisboarako trena ez da niretzat. Geltokian nago, berandu datorren etxera itzultzeko trenaren zain, dena presazkoa den errealitatean. Eta luze jo dezaket pentsatzen. Trenbideak bezain luze; edo trena iritsi arte.

Pero el ruido del silbato del jefe de estación ha agujereado mis nubes lanzándome de golpe de vuelta al suelo. El tren hacia Lisboa no es para mi. Yo sigo en la estación, esperando al tren de vuelta a casa que llega tarde, como siempre. El que me lleva de vuelta a una realidad repleta de prisas. Y me puede dar para largo aquí, pensando. Quizá para siempre. O quizá hasta que llegue el tren.



2 comentarios:

  1. Oso ona zara idazten, bene-benetan diotxut. Neuri ere idaztea ikaragarri gustatzen zait eta zenbait lehiaketetara aurkeztu izan naiz, baina oraindik nire haziak ez ditu fruituak eman eta horren esperoan nago... Bloga egin zenuenean beldurra izan zenuen ea batenbatek zure gauzak kopiatu edo egingo ote zituen? Blog bat egitea pentsatu dut, baina ez dela oso ziurra uste dut, edonork ikus dezakeelako. Barkatu txapa honengatik, baina ba al duzu idazlea izateko asmorik? Nik zure liburuak erosiko nituzke, ez dut duda izpirik jartzen urrun iritsiko zarela, honena opa dizut ;)

    ResponderEliminar
  2. Aupa!! Eskerrik asko, ba! Pozgarria da holako zerbait irakurtzea. Ez zait inoiz burutik pasa norbaitek kopiatu ahal duenik, nere helburua jendeak irakurtzea eta gustuko izatea da, beraz, kopiatzen edo elkarbanatzen badute, gustatu zaien seinale, ezta? ;)
    Ez eduki blog bat irekitzeko beldurrik, animatu! Gustatuko litzaidake zu irakurtzea (eta anonimoa nor den jakitea, noski!).
    Eta ez, ez dut inoiz idazlea izatea pentsatu.. baino, auskalo!
    ESKERRIK ASKO!!

    ResponderEliminar